Gekte op zee is een verschijnsel dat grotendeels verborgen en onbeschreven blijft. Dit komt deels omdat het zich per definitie ver buiten de samenleving voordoet in een vreemde omgeving. Bovendien worden de zeebonken geacht stoer te zijn en is er geen ruimte voor zwakte (lichamelijk én geestelijk). Toch is het niet zo gek dat zeelui bevattelijk zijn voor gekte: want zelfs voor de meest inschikkelijke mens kan weken of maanden achtereen hutjemutje op een schip zitten een ware beproeving zijn.

 

Krankzinnigheid aan boord kon leiden tot bloederige muiterijen, geweldpartijen en kannibalisme. Ook in onze tijd lijden zeezeilers nog regelmatig aan hallucinaties, soms met dodelijke gevolgen. Het noorden verloren beschrijft de geschiedenis van gekte op zee door de eeuwen heen en neemt je mee op een waanzinnige reis.

 

* ‘Huiveringwekkend en meeslepend’ – The Spectator
* ‘Een fascinerende en wervelende duik in de onbekende diepten van waanzin op zee’ – Kirkus Reviews
* ‘Verplichte kost voor zeeliefhebbers met een sterke maag’ - Booklist